Ζυμαρόπιτα, αλευρόπιτα, κασόπιτα ή κασιόπιτα, κουρκουτόπιτα. Όπως κι αν την αποκαλέσεις, η ηπειρώτικη πίτα με χυλό και τυρί είναι ένα από τα πιο εμβληματικά πιάτα της ελληνικής υπαίθρου.
Δοκίμασα την πίτα αυτή για πρώτη φορά, πριν αρκετά χρόνια, σε μια εκδρομή στα Ζαγοροχώρια. Ήταν η περίφημη αλευρόπιτα της Κικίτσας στο Μονοδένδρι.
Θυμάμαι ότι την είχαμε παραγγείλει πριν ξεκινήσουμε για το φαράγγι του Βίκου, και στην επιστροφή μάς περίμενε ζεστή.
Ήταν από εκείνα τα απλά πράγματα που μένουν χαραγμένα στο μυαλό σου για μια ζωή. Ο ενθουσιασμός δεν ήταν λόγω της κούρασης από την πεζοπορία, σίγουρα οχι, ήταν επειδή η γεύση ήταν πραγματικά υπέροχη.
Τότε, το foodurismo ήταν ακόμα μόνο μια ιδέα στο μυαλό μου. Παρόλα αυτά, δεν ζήτησα τη συνταγή της συνονόματης Κικίτσας. Έφυγα κρατώντας μόνο τη γεύση και την ανάμνηση.
Πολλά χρόνια αργότερα, όταν πια το foodurismo πήρε “σάρκα και οστά” η ζυμαρόπιτα “ήρθε” πάλι μπροστά μου από έναν “άλλο δρόμο”.
Αυτή τη φορά από μια ηπειρώτισσα φίλη, την Έφη. Για την ακρίβεια η συνταγή της ζυμαρόπιτας ανήκει στη μάνα της Έφης, την κυρία Θεοδούλα, με καταγωγή από την Πλακωτή Θεσπρωτίας.
Η κυρία Θεοδούλα και ο άνδρας της, ο κύριος Νίκος, διατηρούσαν χρόνια καφενείο στο κέντρο της Ηγουμενίτσας.
Στην Ήπειρο τα καφενεία δεν σερβίρουν μόνο καφέ ή τσίπουρο. Έχουν πάντα και μεζέ περιποιημένο.
Η Θεοδούλα ετοίμαζε στο καφενείο ο,τι αγαπά ένας μερακλής να συνοδεύει το τσίπουρό του.
Μελιτζάνες και κολοκυθάκια με κουρκούτι, χοιρινό ριγανάτο, πατάτες τηγανιτές αλλά και φούρνου, γραβιέρα σε μικρά κομματάκια, σουπιές με χόρτα και απαραιτήτως αυγά βραστά, που πάντα προνοούσε να ετοιμάσει από πριν και να φυλάξει σε ένα μεγάλο τάπερ.
Όλα περνούσαν από τα χέρια της Θεοδούλας, και στο καφενείο και στο σπίτι.
Η ζυμαρόπιτα για την Θεοδούλα ήταν ένα φαγητό που έλυνε τα πολυάσχολα χέρια της. Την έφτιαχνε ως ένα εύκολο φαγάκι για βραδινό, την έβαζε στο τραπέζι για μεζέ σε φίλους, την έπαιρνε μαζί της για πεσκέσι σε επίσκεψη.
Και όσο για το μυστικό της; Η Θεοδούλα επιμένει: μπόλικο και καλό τυρί, τελεία και παύλα.
Η ζυμαρόπιτα της Θεοδούλας συνοδεύει συχνά πυκνά τις βραδιές κρασιού και τσίπουρου που κάνουμε στην Αθήνα.
Στις αναζητήσεις στο διαδίκτυο η αλευρόπιτα της Κικίτσας από το Μονοδένδρι πρωταγωνιστεί, και δικαίως.
Στο δικό μας σπίτι όμως κυριαρχεί η ζυμαρόπιτα της Θεοδούλας.
Και, ας είμαστε ειλικρινείς… και μόνο το όνομα Θεοδούλα, εδώ που τα λέμε, είναι περισσότερο iconic από το Κικίτσα!
Υλικά για ζυμαρόπιτα (ταψί 38×32 εκ)
- 2 κούπες αλεύρι για όλες τις χρήσεις (320 γρ)
- 1 κούπα φρέσκο γάλα (250 ml)
- 1 κούπα νερό (250 ml)
- 300 γρ. φέτα
- 2 αυγά
- 40 γρ. βούτυρο αγελαδινό
- ½ κ.γ. baking powder (προαιρετικά)
- ½ κ.γ αλάτι
- λίγο ελαιόλαδο (2-3 κ.σ.)
- πιπέρι
Εκτέλεση
Σε ένα μεγάλο μπολ αδειάζουμε το νερό, το γάλα, το αλάτι και τα αυγά και ανακατεύουμε καλά.
Ρίχνουμε το baking powder στο αλεύρι.
Σιγά-σιγά προσθέτουμε και το αλεύρι ενώ ανακατεύουμε διαρκώς.
Θρυμματίζουμε με τα χέρια μας τη μισή ποσότητα φέτας.
Βουτυρώνουμε καλά τον πάτο και τα πλαϊνά από ένα ταψί, με το μισό βούτυρο.
Αδειάζουμε στο ταψί τον χυλό.
Τρίβουμε από πάνω την υπόλοιπη φέτα.
Ραντίζουμε με το ελαιόλαδο.
Κόβουμε μικρά μικρά κομματάκια το υπόλοιπο βούτυρο και το απλώνουμε πάνω στον χυλό με τη φέτα.
Ψήνουμε τη ζυμαρόπιτα σε προθερμασμένο φούρνο στους 180 με 190 βαθμούς για 45 με 50 λεπτά.
Για να μαθαίνεις άμεσα ό,τι νέο μας αφορά, ακολούθησε το foodurismo στο Facebook, στο instagram, στο pinterest αλλά κάνε και subscribe στο κανάλι του foodurismo στο youtube